Қазақ халқының ғасырлар бойы қалыптасқан дүниетанымында ырымдар мен тыйымдар жай ғана сенім емес, ол көшпенділер өркениетінің жазылмаған этикалық кодексі, тәрбие құралы және өмір сүру қағидасы болды. «Қазақ ырым етеді, ырымы қырын кетеді» деген сөздің астарында «әрбір істің қайыры мен зардабы бар» деген терең пәлсапа жатыр. Бабаларымыз үшін «жаман ырым» деген ұғым адамды қауіп-қатерден сақтандырудың, қоғамда тәртіп орнатудың және қоршаған ортамен үйлесімде өмір сүрудің бірегей тетігі еді. Осы тыйымдардың түпкі төркініне үңілсек, олардың әрқайсысының логикалық, гигиеналық, экологиялық және психологиялық негізі бар екенін аңғару қиын емес.