18 қараша күні таңсәріде Түркістан облысына қарасты Алғабас ауылында өрт шықты. Өрттің қандай жойқын болғанын шатырдың бірнеше минут ішінде опырылып түскенінен-ақ түсінуге болады. Бір әулеттен он екі адам жалын ішінде жанып кетті, олардың тоғызы – 4-тен 21 жасқа дейінгі бала. Терезедегі темір тор өмір мен өлім арасындағы қақпа іспетті, соңғы сәттерде жарық дүние есігін ашпай, мәңгілік сапардың құлпын босатқандай әсер етті. Өйткені жан сақтаудың жалғыз жолы терезе еді, алайда оның темірмен қоршалуы бар үміттің күлін, я, жалған-ай, күлін ғана емес-ау, 12 адамның жанын көкке ұшырды. Бір күн бұрын әулет сүндет той өткізген. Мейрамханада басталған қуаныш кейін үйде жалғасқан. Қош, билік қайғыра көңіл айтып, әкімдіктерге бақылауды күшейту туралы тапсырма берді. Тағы да. Бірақ қоғам тағы да мән бермей отырған сұрақ бар: неге елімізде жыл сайын тұрғын үйлердегі өрт жүздеген баланың өмірін жалмайды? Бұл қайталана беретін қасіретке кім кінәлі? Неге оқиғалар әр аймақта өзгеше болса да, түптеп келгенде бір сценариймен қайталанып жатыр? Ulysmedia.kz осы сауалдарға жауап іздеп көрді.
Өлгендер қайтып келмейді, тірілер маза бермейді: өртеніп өлген балаға тек ата-ана кінәлі ме?
Дәрі
