Адамзат тарихында таулар әрдайым ерік-жігердің, батылдықтың әрі шексіз тәуекелдің символы саналады. Биік шыңдар адамды өз мүмкіндігін сынауға, табиғатпен бетпе-бет келуге жетелейді. Алайда ең асқақ таулар кейде орындалған арманның емес, аяқталмай қалған тағдырдың үнсіз ескерткішіне айналады. Әсіресе Эверест пен Гималай сілемдерінде шыңды бағындыра алмаған альпинистердің мәйіттері ондаған жыл бойы сол күйі қалып қояды. Олар уақыт өте келе мұзға сіңіп, жол бойындағы өзгермейтін нүктеге айналады. Бұл көрініс адам ерік-жігерінің қаншалықты мықты болғанымен, табиғат алдында оның мүмкіндігі шектеулі екенін айқын аңғартатын секілді.