Қазақ руханиятының тарихына үңілсек, ұлтқа қызмет еткен талай алып тұлғаның өз ойын, көзқарасын, шығармашылық еркіндігін ашық айтуы оңай болмағанын көреміз. Отаршыл саясат, цензура, саяси қысым мен қудалау кезеңдерінде сөз айту – батылдықты, ал сөзді жариялау – амал табуды талап етті. Осындай тарихи жағдайда бүркеншік есім тек әдеби айла емес, рухани қорған, кейде тіпті аман қалудың жалғыз жолы болды.